Prolog

Byłeś moim słońcem, byłeś moją ziemią.

Lecz nie wiedziałeś, na jak wiele sposobów cię kochałam.

Nie musisz mówić, co zrobiłeś.
Teraz nie ma już żadnych szans dla mnie i dla ciebie, i nigdy nie będzie.
I nie udawaj, że jest ci z tego powodu przykro.

Mówiłeś, że mnie kochasz, więc dlaczego zostawiłeś mnie całkiem samą?

Teraz, gdy do mnie dzwonisz, mówisz, że mnie potrzebujesz... nie obchodzi mnie to.

Twe mosty zostały spalone, więc teraz twoja kolej, by płakać.

Wypłacz mi rzekę łez.